Ochrona konsumentów

Polska ustawa antymonopolowa oprócz przepisów w sposób bezpośredni odnoszących się do ochrony konkurencji jako mechanizmu rynkowego zawiera także inne regulacje mające zmierzać do wspierania dobrobytu konsumentów. Ochrona interesów konsumentów przejawia się zatem na dwóch polach: przeciwdziałania praktykom ograniczającym konkurencję oraz zapobiegania praktykom naruszającym zbiorowe interesy konsumentów.

Pozycja prawna konsumenta na rynku, z uwagi na fakt, że pod względem ekonomicznym jest on najczęściej słabszą stroną stosunku prawnego, zyskuje szczególną uwagę ze strony zarówno polskiego prawodawcy, jak i instytucji Unii Europejskiej. Zbiorowe interesy konsumentów, których obowiązek ochrony został nałożony na Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, odnoszą się jednak jedynie do postępowań podejmowanych w interesie publicznym. Oznacza to, że na podstawie powyższych przepisów interwencja względem przedsiębiorcy może nastąpić jedynie, gdy jego działania mogą dotknąć ogółu konsumentów, a nie indywidualnych tylko podmiotów.

Ustawa o ochronie konkurencji i konsumentów nie zawiera definicji legalnej zbiorowych interesów konsumentów, wskazuje natomiast, jakie praktyki należy w szczególności uznać za mające charakter naruszenia tych interesów. Praktykami takimi są:

  • stosowanie postanowień wzorców umów, które zostały wpisane do rejestru postanowień wzorców umowy uznanych za niedozwolone, o których mowa w art. 47945 k.p.c.;
  • naruszanie obowiązku udzielania konsumentom rzetelnej, prawdziwej i pełnej informacji;
  • nieuczciwe praktyki rynkowe lub czyny nieuczciwej konkurencji godzące w zbiorowe interesy konsumentów.

Katalog ten ma charakter otwarty, a dalsza rekonstrukcja zakresu pojęcia zbiorowych interesów konsumentów może przebiegać w oparciu o inne niż ustawa antymonopolowa akty prawne. Naruszenie przez przedsiębiorcę zbiorowych interesów konsumentów, podobnie jak naruszenie przepisów dotyczących ochrony konkurencji, może skutkować nałożeniem kary pieniężnej, której górna granica wynosi 10% przychodu osiągniętego w roku rozliczeniowym poprzedzającym wydanie decyzji stwierdzającej naruszenie ustawy.

Comments are closed.